Γιατί δεν «τελειώνει» ο πόλεμος στην Ουκρανία;
Μεγαλώνει ο κίνδυνος ανάφλεξης, με τις αντιθέσεις να φουντώνουν και όλα τα στρατόπεδα να εξοπλίζονται στο «φουλ».
«Κατά την εκτίμησή μου, αυτός ο πόλεμος θα λάβει τέλος όταν κάποια από τις δυο πλευρές εξαντληθεί, είτε στρατιωτικά ή οικονομικά», δήλωνε προ ημερών ο Γερμανός καγκελάριος Φρ. Μερτς για την ιμπεριαλιστική σύγκρουση ΗΠΑ – ΝΑΤΟ – ΕΕ και Ρωσίας στην Ουκρανία, συμπυκνώνοντας την τακτική των στρατοπέδων στα πεδία των μαχών που μαίνονται επί 4 χρόνια, των κυρώσεων, αλλά και πίσω από τις εξελισσόμενες διαπραγματεύσεις για έναν προσωρινό και αβέβαιο συμβιβασμό.
Κατά συνέπεια, συνέχισε ο καγκελάριος, οι ευρωπαϊκές προσπάθειες οφείλουν να έχουν στόχο «το ρωσικό κράτος να μην είναι σε θέση να συνεχίσει τον πόλεμο από στρατιωτική σκοπιά και να μην μπορεί πλέον να τον χρηματοδοτήσει από οικονομική σκοπιά».
Από την πλευρά της ωστόσο και η Ρωσία – παρά τις μεγάλες απώλειες στο πεδίο και τις πιέσεις που έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται στην οικονομία της – δεν δείχνει να βιάζεται να καταλήξει σε συμφωνία. «Ροκανίζει» τον χρόνο και εντείνει τις προσπάθειες στο πεδίο της μάχης έχοντας μικρά εδαφικά κέρδη, βομβαρδίζοντας παράλληλα καθημερινά το ουκρανικό ενεργειακό δίκτυο, ενώ στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων επιμένει λίγο – πολύ στους αρχικούς της όρους. Η Μόσχα αποβλέπει η Ουκρανία να εξαντληθεί πρώτη, «ποντάροντας» και στο ρήγμα μέσα στον ευρωατλαντικό άξονα και στις αντιθέσεις μέσα στην Ευρώπη, ενώ διαπραγματεύεται με τις ΗΠΑ για έναν συμβιβασμό στην Ουκρανία και συνολικότερα για τις μεταξύ τους οικονομικές σχέσεις.
Τέσσερα χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, στις 24 Φλεβάρη 2022.
Ο τελευταίος χρόνος της ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης συμπίπτει με την ανάληψη της προεδρίας των ΗΠΑ από τον Ντ. Τραμπ και την έναρξη διαπραγματεύσεων με τη Ρωσία για τη μοιρασιά της «λείας».
Όσα έχουν συμβεί σε αυτό το διάστημα ωστόσο, επιβεβαιώνουν ότι ανεξάρτητα από αυτά τα παζάρια που συνεχίζονται, ανεξάρτητα από το αν αυτά οδηγήσουν κάποια στιγμή σε μια προσωρινή «διευθέτηση» της σύγκρουσης, η συνολικότερη πορεία των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών δείχνει σταθερά στην κατεύθυνση της κλιμάκωσης.
Επιβεβαιώνεται αφενός το πόσα πολλά διακυβεύονται, πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ένας συμβιβασμός μεταξύ των ιμπεριαλιστικών στρατοπέδων, και αφετέρου ότι όλες οι «μηχανές» δουλεύουν στο «φουλ» για την προετοιμασία μιας ενδεχόμενης γενικευμένης σύγκρουσης στην Ευρώπη.
Ας μην ξεχνάμε τα λόγια του γγ του ΝΑΤΟ Μ. Ρούτε φέτος και ενώ εξελίσσονται οι διαπραγματεύσεις για …«τερματισμό» του πολέμου: Οι Ευρωπαίοι πρέπει «να είμαστε προετοιμασμένοι για μια κλίμακα πολέμου ανάλογη εκείνης που υπέμειναν οι παππούδες μας και οι προπαππούδες μας»…
