Η ισραηλινή επίθεση στην αεροπορική βάση Αμπού Αλ Ντουχούρ της Συρίας στις 18 Αυγούστου αποτέλεσε χαρακτηριστικό επεισόδιο αυτής της εξέλιξης, με τον Αμερικανό πρέσβη στην Τουρκία να λέει ότι οι δύο χώρες βρέθηκαν «μια ανάσα από τον πόλεμο». Η σημασία της δεν βρίσκεται μόνο στο πλήγμα μιας στρατιωτικής εγκατάστασης, αλλά και στο γεγονός ότι αυτό έγινε σε μια περιοχή όπου η Τουρκία (μετά και την καταλυτικό ρόλο της στην ανατροπή του Ασαντ και στην επέλαση των τζιχαντιστών με τις ευλογίες των ΗΠΑ) έχει αναβαθμίσει της «μετοχές» της στον ευρωατλαντικό σχεδιασμό, διευρύνει αποφασιστικά τη στρατιωτική της παρουσία και τη δράση των μυστικών υπηρεσιών της, επιδιώκοντας την οικοδόμηση ενός ισχυρού κεντρικού κρατικού μηχανισμού και ενός τακτικού συριακού στρατού, βασικός όρος για τη δημιουργία μιας ζώνης περιφερειακής επιρροής.
Ταυτόχρονα το Ισραήλ – που θεωρεί την περιοχή δικό του «ζωτικό χώρο» – έσπευσε να επεκτείνει την κατοχή του μια ανάσα από τη Δαμασκό, ενώ επιδιώκει τη διατήρηση ελευθερίας στρατιωτικής δράσης στον συριακό εναέριο χώρο, επικαλούμενο την ανάγκη αντιμετώπισης απειλών που συνδέονται με το Ιράν, τη Χεζμπολάχ, την κατάσταση στα Υψίπεδα του Γκολάν και τις εξελίξεις στη νότια Συρία. Η ισραηλινή πλευρά αντιμετωπίζει με ιδιαίτερη ανησυχία κάθε προσπάθεια συγκρότησης στρατιωτικής δομής στη Συρία, ιδιαίτερα όταν αυτή συνδέεται με την Τουρκία. Ετσι, αυτό που για την Αγκυρα αποτελεί διαδικασία «σταθεροποίησης και οικοδόμησης κρατικών δομών», για το Ισραήλ μετατρέπεται σε εν δυνάμει στρατηγική απειλή, καθώς θα περιόριζε πρωτίστως την ελευθερία δράσης της ισραηλινής Πολεμικής Αεροπορίας.
