Ο Κανονισμός αυτός αποτελεί την κορωνίδα της μαζικής παρακολούθησης των πάντων. Μέχρι σήμερα, για την πρόσβαση στα προσωπικά δεδομένα των επικοινωνιών απαιτούνταν – έστω και τυπικά – εισαγγελική παραγγελία και συγκεκριμένη αιτιολόγηση. Με το «Chat Control» αυτά τα προσχήματα καταργούνται πλήρως, καθώς προβλέπονται η κατάργηση της κρυπτογράφησης από άκρο σε άκρο και η καθολική παρακολούθηση όλων των ιδιωτικών μηνυμάτων, εικόνων, βίντεο και μεταδεδομένων, με την επεξεργασία αυτή να ανατίθεται σε αυτοματοποιημένα συστήματα Τεχνητής Νοημοσύνης, γεγονός που ανοίγει διάπλατα την πόρτα για μαζική λογοκρισία, αυθαίρετες παρερμηνείες και προληπτικό μπλοκάρισμα περιεχομένου με αλγορίθμους.
Στην ουσία επιτρέπει την «προληπτική» παρακολούθηση των επικοινωνιών των πάντων με συστήματα «σάρωσης» εικόνων, βίντεο και κειμένων και την αποθήκευση των σχετικών δεδομένων, παρακολούθηση που δεν αλλάζει από ορισμένες τυπικές «εξαιρέσεις» που πέρασαν με τροπολογία στον νόμο για εφαρμογές τύπου Viber, WhatsApp, Signal κ.λπ.
Πίσω από τις διακηρύξεις για την ασφάλεια των ανηλίκων, στόχος είναι και νέα κέρδη για τους μεγάλους τηλεπικοινωνιακούς ομίλους και τα τεχνολογικά μεγαθήρια, που αναδεικνύονται στους απόλυτους κερδισμένους αυτής της αντιδραστικής μεθόδευσης. Στο σχετικό κείμενο της ΕΕ εξάλλου ομολογείται κυνικά ότι βασικός στόχος είναι η «άρση των εμποδίων στην εσωτερική αγορά» και η διασφάλιση ισότιμων όρων ανταγωνισμού στην Ψηφιακή Ενιαία Αγορά.
Είναι άλλωστε τουλάχιστον πρόκληση να εμφανίζονται ως «προστάτες των παιδιών» οι μονοπωλιακοί όμιλοι (αφού σε αυτούς αναθέτει η ΕΕ τον εντοπισμό περιστατικών σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών στο διαδίκτυο), οι οποίοι προκειμένου να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους δεν διστάζουν να φιλοξενούν και να διαδίδουν ακόμα και τις πιο αρρωστημένες πλευρές που γεννάει η σήψη του καπιταλιστικού συστήματος, π.χ. τη διακίνηση πορνογραφικού υλικού. Εξίσου προκλητικό είναι το γεγονός ότι από τον «έλεγχο» εξαιρούνται στελέχη υπουργείων, Σωμάτων Ασφαλείας και υπηρεσιών πληροφοριών.
Συνεπώς, στην πράξη ο Κανονισμός με πρόσχημα την «προστασία των παιδιών» παραδίδει τον έλεγχο, το φιλτράρισμα και τη διαχείριση του τεράστιου όγκου των προσωπικών δεδομένων εκατομμυρίων χρηστών απευθείας στα χέρια των μονοπωλίων, στήνοντας ένα εξαιρετικά επικερδές πεδίο για την αγορά λογισμικού και ψηφιακών υπηρεσιών παρακολούθησης, με τον εν λόγω Κανονισμό μάλιστα να κατοχυρώνει την «ευελιξία» και την «ελευθερία» των μονοπωλιακών ομίλων των τηλεπικοινωνιών και του διαδικτύου να σχεδιάζουν και να εφαρμόζουν τις υπηρεσίες τους, σύμφωνα με το «Δίκαιο της Ενωσης», δηλαδή το «κράτος δικαίου» της ΕΕ, στη βάση του δόγματος «ουδείς εξαιρείται των παρακολουθήσεων».
Ταυτόχρονα, τα μονοπώλια γίνονται ο επίσημος «τοποτηρητής» των υπηρεσιών καταστολής του αστικού κράτους, αφού δημιουργείται ένας μόνιμος δίαυλος ανταλλαγής πληροφοριών ανάμεσα σε επιχειρηματικούς ομίλους και στις υπηρεσίες «ασφαλείας», επιχειρώντας να θωρακιστεί το σύστημα απέναντι στην οργανωμένη λαϊκή αντίδραση.
Μάλιστα, για να επιβληθεί τελικά ο απαράδεκτος αυτός Κανονισμός επιστρατεύτηκαν άθλιες μεθοδεύσεις. Η σχετική Πρόταση Κανονισμού της Κομισιόν απορρίφθηκε από το Ευρωκοινοβούλιο σε ψηφοφορία στην Ολομέλειά του τον Μάρτη, εξαιτίας των αντιθέσεων των αστικών πολιτικών δυνάμεων, που εκφράζουν τις σφοδρές αντιθέσεις ανάμεσα στους μεγάλους ομίλους του διαδικτύου και σε ισχυρές πλατφόρμες μηνυμάτων και συνομιλιών. Επίδικο γι’ αυτές δεν είναι καθόλου η προστασία παιδιών ή των προσωπικών δεδομένων και η ασφάλεια των τηλεπικοινωνιών, αλλά τα κέρδη τους.
Για να επιβληθεί όμως με κάθε μέσο ο Κανονισμός ο οποίος είχε απορριφθεί προηγουμένως, η πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Ρ. Μέτσολα κάλεσε τα κράτη – μέλη να παρουσιάσουν τη δική τους Πρόταση Κανονισμού (με απαράλλαχτη την αντιδραστική ουσία του) ώστε να τη θέσει σε νέα ψηφοφορία στην Ολομέλεια του Ιούλη, όπως και έγινε.
Είναι χαρακτηριστικό ότι ο Κανονισμός αποτελεί ήδη νόμο της ΕΕ, παρά το γεγονός ότι καταψηφίστηκε και πάλι στο Ευρωκοινοβούλιο, όχι όμως από την απαιτούμενη από τον Κανονισμό πλειοψηφία, δηλαδή την απόλυτη πλειοψηφία του συνολικού αριθμού των ευρωβουλευτών. Αυτή άλλωστε είναι η συνηθισμένη πρακτική της ΕΕ, την οποία εφαρμόζει επανειλημμένα: “Θα ψηφίζετε όσες φορές χρειαστεί μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που θέλουμε”. Τέτοια είναι η “δημοκρατία” τους, που με θράσος την πλασάρουν και σαν “πρότυπο”».
