Η Εθνική Στρατηγική Ανθεκτικότητας, που ενέκρινε το ΚΥΣΕΑ την Πέμπτη 23.7.2026 έρχεται να αναδείξει την άλλη όψη ενός ίδιου νομίσματος.
Στο κεφάλαιο όπου περιγράφεται το «τοπίο κινδύνου» της χώρας, αναγνωρίζεται ότι ο ρόλος της Ελλάδας ως ενεργειακού και διαμετακομιστικού κόμβου αυξάνει την έκθεσή της σε κινδύνους. Αμέσως μετά καταγράφεται ένα ευρύ φάσμα απειλών, από δολιοφθορές, κυβερνοεπιθέσεις και υβριδικές επιχειρήσεις μέχρι και επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές, υποθαλάσσια καλώδια και άλλες κρίσιμες εγκαταστάσεις. Φυσικά δεν λείπουν από τον κατάλογο των «κινδύνων» και οι απεργίες των εργαζομένων!
Το κείμενο της Εθνικής Στρατηγικής επισημαίνει ότι «η γεωγραφία και η γεωπολιτική θέση της χώρας διαμορφώνουν τη φύση και την ένταση των κινδύνων και, κατ’ επέκταση, τις προτεραιότητες της Στρατηγικής».
Ανάμεσα στα καθοριστικά χαρακτηριστικά, αναφέρεται: «Ενεργειακός κόμβος: Μέσω του αγωγού TAP, του διασυνδετήριου αγωγού IGB, του τερματικού σταθμού Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου-ΥΦΑ (LNG) της Ρεβυθούσας και του αντίστοιχου πλωτού (FSRU) της Αλεξανδρούπολης, καθώς και των ηλεκτρικών διασυνδέσεων, η Ελλάδα λειτουργεί ως ενεργειακή πύλη και διάδρομος για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Διαταραχές σε αυτές τις υποδομές έχουν άμεσες διασυνοριακές αλλά και διατομεακές επιπτώσεις».
Με άλλα λόγια, το ίδιο το κρατικό κείμενο επιβεβαιώνει ότι η βαθύτερη εμπλοκή της χώρας στους ευρωατλαντικούς ενεργειακούς σχεδιασμούς συνεπάγεται και την αναβάθμιση της Ελλάδας σε πιθανό στόχο επιθέσεων, ιδίως στις υποδομές στρατηγικής σημασίας.
Οπότε, άλλος ένας μύθος περί ασφάλειας και σταθερότητας καταρρέει, και μάλιστα με τα κυβερνητικά λόγια…
